Focussen op culturele verschillen is een houding die we vaak in de culturele geschiedenis van de mens terug zien. Echter, alleen letten op verschillen, zonder daarbij te betrekken wat we gemeenschappelijk hebben, maakt de kans op conflicten erg groot. Ik zoek altijd naar de essentiële zaken die ons verbinden, dat is mijn manier om naar het leven te kijken. En als kunstenaar heb ik een innerlijke drang om uit te drukken wat ik heb gevonden. In dit oranje Re paviljoen is bijeengebracht wat ik heb gevonden tijdens mijn zoektocht naar essentiële dingen die we allemaal delen. Dus mijn werken zijn het antwoord op uw vraag. Zullen we eens gaan kijken?
Een leven als man of een leven als vrouw is toch niet hetzelfde. Om het leven door te geven, moeten we nieuw leven creëren, kinderen. Eén klein moment - gepland of niet-gepland - maakt je een ouder voor de rest van je leven. We beginnen allemaal jong, we leven en worden ouder. Al onze levens stoppen op een bepaald moment. Soms wat eerder, soms wat later. Wat uw vorige vraag betreft over culturele verschillen, zou ik willen zeggen dat ik geen culturele verschillen heb gevonden in de essentiële zaken van "De loop van het leven", wat het thema is van dit Re paviljoen. We hebben dit allemaal gemeen.
Dan wordt mijn werk verkeerd opgevat. Ik ben voorstander van een inclusieve samenlevingscultuur. Dit Re paviljoen gaat alleen over het biologisch gemeenschappelijke wat we delen. Een nieuw lichaam begint met het samenkomen van de erfelijke eigenschappen van een zaadcel en een eicel. Dat geldt voor iedereen en elk lichaam. Hoe we dat lichaam versieren met kleding, sieraden, haardracht of tatoeages zie ik als een cultureel gebeuren. Hoe iemand met zijn persoonlijke kwaliteiten met dat lichaam deel uit maakt van de samenleving is mijns inziens ook een culturele zaak. De ene samenleving is toleranter naar mensen uit de queer-community dan de andere. Het La paviljoen van dit kunstproject is geheel gewijd aan die inclusieve samenleving.
Ik waardeer uw eerlijke reactie op dit abstracte werkstuk. Ik ervaar het leven als een golf die begint en eindigt. Levens komen en gaan, steeds opnieuw, zoals golven in de zee.
Mijn kunstwerken van het Re paviljoen vertellen me dat we allemaal die mooie, tijdelijke ervaring delen die we het leven noemen. Rituelen bij de geboorte en de dood zijn vormen van menselijk gedrag, die we zien in alle tijden en in alle culturen. Verschillende culturen hebben hiervoor verschillende rituelen, maar alle culturen besteden aandacht aan de start van het leven en het einde van het leven. De innerlijke motivatie, die aan deze menselijke gedragingen ten grondslag ligt, heeft naar mijn mening een diepe, biologische en emotionele oorsprong, die de wetenschap misschien ooit nog eens ontdekt. We zijn allemaal verbonden in deze stroom van het leven en deze stroom verbindt ons misschien meer met elkaar dan we altijd in de gaten hebben. Door mijn kunstenaarsogen zie ik dat we allemaal in dezelfde hof van menselijkheden rondlopen.
